Ο χρυσοχόος και "έννομη" σκούπα

Παρακολουθώ με έκπληξη εδώ και μία εβδομάδα την ανακούφιση (αν όχι τη χαρά) πολλών για την ανάληψη της τύχης της χώρας από το Γιώργο Παπανδρέου, που έβαλε τέλος στην διακυβέρνηση της καταρρέουσας Ν.Δ. και παρουσίασε νέο, φρέσκο και ωραίο υπουργικό συμβούλιο, όλο νιάτα και φρεσκάδα.
Στην πρώτη του ομιλία ο ΓΑΠ όντως κέρδισε τις εντυπώσεις με την παρουσία του συνηγόρου του πολίτη και θα μπορούσε να κερδίσει και το βραβείο πολιτικού σουρεαλισμού με τη δήλωση του ότι «οι πολίτες περιμένουν από μας να είμαστε οι αντεξουσιαστές της εξουσίας»!!! Δεν είναι άλλωστε καινούργια η τάση του ΠΑΣΟΚ να «απαλλοτριώνει» όρους, έννοιες και ιδέες που δεν του ανήκουν και γεννήθηκαν για να περιγράψουν πολιτικές στάσεις που βρίσκονται στον αντίποδα της πολιτικής του. Είναι μια πρακτική που εγκαινίασε ο ιδρυτής του και από τότε αποτελεί «σχολή» στο κόμμα.
Ένας από τους λίγους παλιούς «αντεξουσιαστές» στο υπουργικό συμβούλιο είναι ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, που επί χρόνια κυκλοφορεί πολιτικά δαφνοστεφανωμένος με την εξάρθρωση της 17Ν ( που κι αυτό σηκώνει πολύ συζήτηση, αφού δύο από τα κρίσιμα γεγονότα που οδήγησαν στην εξάρθρωση της οργάνωσης ήταν η έκρηξη της βόμβας στα χέρια του Ξηρού και η εθελουσία παράδοση του Κουφοντίνα που πήρε ταξί και παραδόθηκε μόνος του στη ΓΑΔΑ.)
Ο Χρυσοχοΐδης με το που ανέλαβε, σήκωσε τα μανίκια και αποφάσισε να οδηγήσει τη Δημόσια Τάξη, που τώρα λέγεται Προστασία του Πολίτη, με βήμα ταχύ στον 21ο αιώνα. Δυστυχώς με το που ανέλαβε κάποιοι αποφάσισαν να κάνουν τις γνωστές επιθέσεις στα Εξάρχεια σε διμοιρία των ΜΑΤ. Τότε ο σκληρός Μιχάλης τσαντίστηκε. Έγινε έξω φρενών που κάποιοι «ανόητοι, δήθεν αντεξουσιαστές» δεν έχουν την ίδια άποψη μ’ αυτόν για την Προστασία του Πολίτη. Ο ίδιος δήλωσε στα μέσα ότι έχει πολλούς φίλους αντεξουσιαστές και αναρχικούς με τους οποίους συμφωνούν σε πολλά. Ένα από τα «πολλά» είναι προφανώς και η ποινικοποίηση της παρουσίας των πολιτών σε συγκεκριμένη συνοικία, στα περιβόητα «άβατα» Εξάρχεια.
Έτσι έστειλε για τρεις μέρες εκατοντάδες αρματωμένους να εξεφτελίζουν με σωματικούς ελέγχους, προσβλητικά σχόλια, βίαιες συμπεριφορές πολίτες που είχαν το θράσος να πίνουν το ποτό τους στη συγκεκριμένη συνοικία. Πριν ακόμα η κυβέρνησή του κλείσει εβδομάδα, ο υπουργός έδωσε διαπιστευτήρια εκδικούμενος μια ολόκληρη συνοικία, μόνο και μόνο για να δώσει την αίσθηση στους «άλλους» πολίτες, που αντιλαμβάνονται τον κόσμο μόνο μέσα από την τηλεοπτική του εικόνα, ότι «κάνει δουλειά».
Αν επικρατήσει η λογική Χρυσοχοΐδη για την αντιμετώπιση οποιασδήποτε παράνομης ενέργειας με πρότυπο τις επιχειρήσεις σκούπα στα Εξάρχεια θα έχουμε προφανώς τα παρακάτω φαινόμενα:
- Σε οποιαδήποτε ληστεία, στην Κηφισιά, στο Χαλάνδρι, στη Γλυφάδα, ώρες μετά την εγκληματική ενέργεια, θα αποκλείεται όλος ο Δήμος από ΜΑΤατζήδες, Δελτάδες, Ζητάδες και άλλες «συμπαθείς» ομάδες και όποιος κυκλοφορεί εκεί θα υπόκειται σε σωματικό έλεγχο, θα οδηγείται στο τμήμα (ενδεχομένως μετά κλωτσοπατινάδας) ακόμα κι αν έχει επιδείξει την ταυτότητα του, θα ανέχεται να τον αποκαλούν «μαλάκα» ή «μαλακισμένο» χωρίς καμία διαμαρτυρία. Θα θεωρείται δε, ακόμα πιο ύποπτος αν αποπειραθεί να κάνει ανάληψη μετρητών, μέσα στα μαύρα μεσάνυχτα, από ΑΤΜ της περιοχής.
- Όταν κάποιος παρανοϊκός οδηγός περνάει με κόκκινο και κανένα όργανο της πολιτείας δεν έχει καταφέρει να καταγράψει το νούμερο, σε ακτίνα 2-3 χιλιομέτρων θα ακινητοποιούνται όλα τα οχήματα, θα «ξεσκονίζονται» από τα όργανα της τάξης και ο οδηγός (ανεξαρτήτως αν δεν πέρασε ποτέ με κόκκινο) θα δέχεται προσβολές του τύπου «γιατί πέρασες με κόκκινο, ρε μαλάκα;»
- Αν παρκάρω παράνομα, εμποδίζω την κίνηση πεζών και οχημάτων και η τροχαία δεν έχει προλάβει να μου κόψει κλήση, θα στέλνει δεκάδες περιπολικά μετά από 10 ώρες στο σημείο που πάρκαρα και θα κόβει κλήσεις σε όλα τα αυτοκίνητα της περιοχής, είτε είναι παρκαρισμένα παράνομα είτε όχι.
Υπερβολές, θα πει κανείς. Καμία υπερβολή αφού αυτό ακριβώς θα συμβεί αν επικρατήσει η λογική της συλλογικής ευθύνης για την παραβατικότητα του ενός ( ή των πέντε ή των δέκα). Αυτή η λογική της εφαρμογής του νόμου οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην κατάλυση κάθε έννοιας ατομικού δικαιώματος και του Συντάγματος. Κι αυτό ήταν το μόνο που κατάφερε, μόλις μέσα σε δύο μερόνυχτα, ο νέος (και ταυτόχρονα παλιός, που είναι αλλιώς) υπουργός «Προστασίας του Πολίτη» (σε πολλά εισαγωγικά)
Και οι δηλώσεις του υπουργού ότι γνωρίζει πολλούς αναρχικούς με τους οποίους συμφωνεί για να δικαιολογήσει τις επιχειρήσεις σκούπα, αγγίζουν, αν δεν ξεπερνούν, τα όρια της γελοιότητας. Θα πεις δηλαδή στον πιτσιρικά που ελέγχεις στο δρόμο ότι έχεις φίλους αναρχικούς και θα σου πει: «εντάξει, δε γαμιέται, αφού ο Χρυσοχοϊδης έχει κολλητούς αναρχικούς, ας περάσει και ολόκληρη διμοιρία από πάνω μου. Χαλάλι του!»
Ο υπουργός δικαιολογεί τις – κατάφωρα παράνομες- πράξεις του και μ’ ένα ακόμα επιχείρημα : «Δεν διώκω αναρχικούς, αλλά τους χούλιγκαν». Τα χουλιγκάνια αγαπητέ σύντροφε αντεξουσιαστή υπουργέ δεν θα τα πιάσεις ποτέ, όπως δεν τα έπιασες – πριν το 2004- όταν τα σπάγανε πριν και μετά τους αγώνες ποδοσφαίρου, μπάσκετ, βόλει, πόλο, σκακιού κλπ, κλπ. Όπως δεν έπιασες διάφορες «θύρες» και οπαδικούς αρχηγούς που χρηματοδοτούνταν από «παράγοντες του τόπου», ανέγγιχτους από τη λαβίδα του νόμου, για τον απλούστατο λόγο ότι ήταν πάντα ομοτράπεζοι του κόμματος σου, με στόχο κυρίως «την οικονομική ανάπτυξη της χώρας».
Οι επιχειρήσεις του υπουργού έχουν επικοινωνιακούς στόχους. Να καθησυχάσουν τον «μέσο» πολίτη ότι η πολιτική ηγεσία είναι αποφασισμένη να επιβάλει την τάξη με κάθε τίμημα. Χωρίς να περνάει από το «αντεξουσιαστικό» μυαλό του το πόσο επικίνδυνη είναι αυτή η πρακτική. Ποιος εγγυήθηκε στον υπουργό ότι μέσα στους εκατοντάδες αστυνομικούς που συμμετείχαν στις επιχειρήσεις δεν υπάρχουν πέντε ή δύο ή έστω ένας Κορκονέας που είναι έτοιμος (από υπερβάλλοντα ζήλο) να τινάξει τα μυαλά ενός 15χρονου στον αέρα; Ποιος του εγγυήθηκε ότι αυτές οι επιχειρήσεις εμπεδώνουν το αίσθημα ασφάλειας στους πολίτες και δεν προκαλούν μεγαλύτερη οργή στους νέους, που «βράζουν» εδώ και χρόνια μέσα σ’ ένα σαθρό σύστημα, που εσείς ( και εμείς όλοι) δημιουργήσατε;
Για τον υπουργό αυτό είναι ένα παιχνίδι που ποντάρει στον μικροαστό που αντιλαμβάνεται τον κόσμο μόνο μέσα από την τηλεόραση, η οποία στο μέγιστο βαθμό αποθεώνει τον υπουργό για το σθένος και την αποτελεσματικότητα του.
Η νέα ονομασία του υπουργείου άλλωστε παραπέμπει στον τζόγο. Λέγεται Προ.Πο (προστασία του πολίτη). Κι αν ο νέος (παλιός ) υπουργός νοιώθει ότι παίζει στην έδρα του, εγώ ποντάρω στάνταρ δύο, γιατί αυτοί που επένδυσαν στον τρόμο και τον εκφοβισμό έχασαν πάντα εκεί που νόμιζαν ότι κυριαρχούν.
(Η εικόνα που συνοδεύει το κείμενο είναι από το http://antieksousiastes-pasok.blogspot.com/

Συναλλαγή: Μια σταθερή ελληνική αξία.

Μόλις λίγες μέρες πριν από τις εκλογές και ενώ υποτίθεται ότι το πρόσωπο μας πρέπει να παραμορφώνεται από την αγωνία για το ποιος θα μας κυβερνήσει, εμείς ατάραχοι περιμένουμε το αναμενόμενο, την κυβερνητική αλλαγή, οι περισσότεροι με τη βεβαιότητα ότι τίποτα δεν θα αλλάξει, τουλάχιστον ως προς την ουσία του διεφθαρμένου ελληνικού κράτους.
Ο Έλληνας ψηφοφόρος είναι ίσως το πιο ανθεκτικό είδος και στο δικομματισμό και στη διαφθορά, αν και δεν παραλείπει, κατά τη διάρκεια της τετραετίας (της τριετίας, της διετίας) να τα καταγγέλλει ως την απόλυτη πηγή του κακού.
Επί 20 χρόνια το συγκεκριμένο είδος ψηφίζει τον έναν για να τον απαλλάξει από τον διεφθαρμένο κρατικό μηχανισμό του άλλου, γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι ο μηχανισμός είναι ο ίδιος, απλώς αλλάζει διαχειριστή. Σε λίγες μέρες ο «κυρίαρχος λαός» θα δώσει ένα γενναίο 80 κάτι τοις εκατό στους κομματικούς μηχανισμούς, οι οποίοι, κατά τον ίδιο ψηφοφόρο, είναι υπεύθυνοι για το μαύρο χάλι που ζει καθημερινά.
Και θα το κάνει βασικά για ένα λόγο: Γιατί αυτός ο «κυρίαρχος» αισθάνεται μέρος αυτού που καταγγέλλει. Θεωρεί αναπόσπαστο μέρος του συστήματος τη συναλλαγή, που τείνει να διαμορφωθεί στη βασική πολιτική αξία του. Από το δίπλωμα του μέχρι τη φορολογική του δήλωση, από το «μικρό και ταπεινό αυθαιρετάκι του» μέχρι την πλασματική του αναπηρία έχει κάνει μέρος της ζωής του τη συναλλαγή.
Αλλά ακόμα δεν ανήκει στους «αιμοδότες» των δύο μεγάλων, η λογική του δεν απομακρύνεται απολύτως από τη συνήθη. Στο πρόσφατο debate άκουσα εμβρόντητος την Αλέκα Παπαρήγα να λέει ότι η εξοχική κατοικία δεν είναι πολυτέλεια και ο αυθαιρετών δεν έχει την ευθύνη για την αυθαιρεσία του, η μόνη ευθύνη ανήκει στο διεφθαρμένο αστικό κράτος! Να λοιπόν και μια Αριστερά που κολακεύει τα «αυθαίρετα» μικροαστικά όνειρα του λαού.
Άλλωστε όσοι έχουν περάσει έστω και ένα εξάμηνο από τα εξαίρετα ελληνικά πανεπιστημιακά ιδρύματα θα έχουν καταλάβει τι είναι συναλλαγή και παραταξιακό νταβατζιλίκι, όλων των παρατάξεων (συμπεριλαμβανομένων και των εξωκοινοβουλευτικών). Σ’ αυτά τα εκτροφεία των αυριανών πολιτικών στελεχών μπορεί εύκολα να καταλάβει κανείς τι καλλιεργείται ως πολιτικός πολιτισμός και για τα στελέχη και για τους «υπηκόους».
Άλλο ένα λαμπρό παράδειγμα συναλλαγής και νοοτροπίας νταβατζή ήταν και τα πρόσφατα debate. Οι κομματικοί φουσκωτοί μπήκαν για δύο μέρες στην ΕΡΤ σταμάτησαν τη λειτουργία της, ενώ προηγουμένως οι πρωτοκλασάτοι των κομμάτων συναλλάσσονταν σε σχέση με τους όρους που θα διεξαχθεί το …υπερθέαμα. Και συμφωνήθηκαν όλα, ερήμην των δημοσιογράφων. Οι οποίοι κατάφεραν, μετά κόπων και βασάνων να κερδίσουν άλλα 20 δευτερόλεπτα τηλεοπτικού χρόνου σε κάθε ερώτηση. Όπου σε κάθε debate το θέμα δεν είναι μόνο αν θα εκπροσωπηθούν οι πολιτικοί αρχηγοί, αλλά και τα μέσα. Κι όταν λέμε μέσα εννοούμε τα τηλεοπτικά κανάλια πανελλαδικής εμβέλειας (με τις γνωστές «νόμιμες» άδειες). Έτσι αν αύριο η κυβέρνηση αποφασίσει να δώσει 20 άδειες πανελλαδικής εμβέλειας, το event θα πρέπει να γίνει σε γήπεδο για να χωράνε οι δημοσιογράφοι και η διαδικασία των ερωτήσεων (ποιος ρωτάει ποιόν και για πόση ώρα) θα πρέπει να βγει με αλγόριθμο από τη Μαθηματική Εταιρεία. Και μετά απ’ όλα αυτά έχουμε και διάφορες δηλώσεις στα όρια της γραφικότητας ότι απ’ όλη αυτή τη διαδικασία κέρδισε η Δημοκρατία!!!
Το μοντέλο του ψηφοφόρου που έχει κυριαρχήσει στη χώρα είναι αυτό του βολικού ψηφοφόρου, που επιβραβεύει αυτό που καταγγέλλει, αγωνιά να συμμετάσχει σ’ αυτό που αποστρέφεται, δίνει γη και ύδωρ για να γίνει παίκτης ενός παιχνιδιού, που ο βασικός του κανόνας είναι η παραβίαση των κανόνων. Του ψηφοφόρου που δεν έχει μάθει να διαλέγεται, δεν έχει μάθει να αντιπαρατίθεται, έχει μάθει να συναλλάσσεται και μάλιστα χωρίς συναλλακτικά ήθη! Και που όταν αποφασίζει να «αντισταθεί» η πιο δυναμική του ενέργεια την ημέρα των εκλογών είναι να λιάσει το – ταλαίπωρο απ’ τις φουρτούνες της ζωής- κορμί του σε κάποια παραλία. Για λίγο όμως… Γιατί είναι πάντα έτοιμος να επιστρέψει για την επόμενη συναλλαγή…

Μικρές αφελείς απορίες...

Ο Κώστας Καραμανλής συστήνεται πλέον στο στενό του περιβάλλον ως ξάδελφος του Μιχάλη Λιάπη;

Είναι αλήθεια ότι ο Γιώργος Σουφλιάς μαθαίνοντας ότι ο πρωθυπουργός έκανε δεκτή την εισήγηση του για εκλογές αναφώνησε «την άκουσα»;

Με τον Ψινάκη στο πλευρό του το ΛΑΟΣ θα έχει σύνθημα το «Θεά, Θεά η ακροδεξιά»;

Ο Γιώργος Παπανδρέου, ως εν δυνάμει πρωθυπουργός, εκτός από καινούργιο κοστούμι έχει παραγγείλει και καινούργιες κάλτσες;

Η Ντόρα Μπακογιάννη κάνει ή όχι ασκήσεις ελέγχου αυθόρμητου χαμόγελου για να το καταστείλει με επιτυχία όταν ο Καραμανλής χάσει τις εκλογές;

Είναι αλήθεια ότι το «Μένουμε Ελλάδα» εκτός από εκπομπή της ΕΡΤ θα γίνει και ένα από τα κεντρικά συνθήματα του υπουργείου Εσωτερικών ώστε να περιοριστεί η διάθεση των Ελλήνων να μεταναστεύσουν εν όψει εκλογών;

Η Όλγα Τρέμη θα κλείσει τα 18 πριν ή μετά τις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου;

Οι υποψήφιοι βουλευτές θα εμφανίζονται και στις εκπομπές μαγειρικής που έχουν κατακλείσει στα κανάλια ή θα στηθεί μόνο γι αυτούς εκπομπή με τον τίτλο «Μαγειρέματα»;

Ο Αλέξης Τσίπρας παραπονέθηκε ή όχι ότι μέχρι τις 4 Οκτωβρίου δεν προλαβαίνει να μετρήσει όλες τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ;

Μήπως ο Προκόπης Παυλόπουλος βάφει τα μαλλιά του άσπρα;

Οι κινήσεις του Βασίλη Λέκκα όταν τραγουδάει Θεοδωράκη οφείλονται στο πάθος ή σε κάποια ανεπανόρθωτη βλάβη στο κεντρικό νευρικό σύστημα;

Τοίχο - τοίχο...

Η πόλη μοιάζει ασφυκτική για τους "θαμώνες" της, αλλά οι περισσότεροι προτιμούν να μη μιλούν γι αυτό! Αντί γι αυτούς μιλούν οι τοίχοι της πόλης, που φαίνονται πιο φλύαροι από τους κατοίκους της. Άλλοτε με οργή, άλλοτε με χιούμορ, άλλοτε άκομψα, άλλοτε ασυνάρτητα τα σχέδια και τα συνθήματα στους τοίχους της πόλης δημιουργούν τη δική τους ιστορία...
Μερικά δείγματα αυτής της "γλώσσας" από τις βόλτες των τελευταίων ημερών σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη

Κωλό-μπαρα!!!

Το ελληνικό κράτος αποφάσισε να εγκαταστήσει τουαλέτες στα πάρκινγκ της εθνικής Αθηνών- Θεσσαλονίκης. Σωστό! Γιατί όταν έρθει "εκείνη" η ώρα, δεν είναι σικ να τρέχεις μες τα σπαρτά! Φρόντισε όμως να τις εγκαταστήσει πίσω από μπάρες! Ακόμα κι αυτές για τα άτομα με ειδικές ανάγκες! Οπότε αν χρειαστείτε τουαλέτα στην Εθνική, έχετε μαζί σας κι ένα σιδεροπρίονο!
Όπως βλέπετε αριστερά οι άρρενες κατάφεραν να σπάσουν το "οδόφραγμα"! Ή μήπως προσπάθησε κάποιος να εισβάλει με το Καγιέν στην τουαλέτα???

Πεύκο: ο γνωστός- άγνωστος

Επιτέλους μετά από δεκαετίες καταστροφικών πυρκαγιών μία κυβέρνηση έβαλε τα πράγματα στη θέση τους. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος δήλωσε με τόλμη και χωρίς να υπολογίζει το πολιτικό κόστος ότι ένας από τους βασικούς λόγους της ανεξέλεγκτης επέκτασης των πυρκαγιών είναι το πεύκο! Θα σας παρακαλέσω να μην χασκογελάτε και να δώσετε την πρέπουσα προσοχή σ’ αυτήν την δήλωση, η οποία νομίζω ότι θα δώσει οριστική λύση στο πρόβλημα των πυρκαγιών.
Θα ήθελα κι εγώ με τις μικρές μου δυνάμεις να συνδράμω στην αποκάλυψη του αγαπητού Ευάγγελου, καταγγέλλοντας ότι το πεύκο είναι άτιμο δέντρο. Ύπουλο και συχνότατα βρωμερό. Πρώτ’ απ’ όλα σε όλη τη διάρκεια της ζωής του ξερνάει πευκοβελόνες, τις οποίες δυσκολεύεσαι να απομακρύνεις με μια απλή σκούπα. Όσοι κάνουν κάμπινγκ επί χρόνια θα γνωρίζουν ότι οι ύπουλες πευκοβελόνες τρυπώνουν στα πιο απίθανα σημεία μιας σκηνής, χωρίς καμία διάθεση να απομακρυνθούν. Εμφανίζονται δε, και τσιμπούν ύπουλα τη στιγμή που δεν το περιμένεις.
Επιπλέον το πεύκο εκκρίνει διάφορα κολλώδη υγρά, όπως το γνωστό ρετσίνι, το οποίο σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες έχουν καταπιεί εκατοντάδες συμπαθείς αλκοολικοί, λόγω της συνωνυμίας του με τη ρετσίνα, με αποτέλεσμα να αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα στο πεπτικό τους σύστημα.
Επίσης το πεύκο προσελκύει διάφορα αγενή και τεμπέλικα έντομα, όπως τα τζιτζίκια, που φωνασκούν αναιτίως στα κλαριά του, ακόμα και τις ώρες κοινής ησυχίας!
Κι αν όλ’ αυτά μπορείς να τα ανεχτείς, αυτό που πραγματικά σε βγάζει έξω από τα ρούχα σου είναι η αναρχίζουσα συμπεριφορά του πεύκου, που χρησιμοποιεί την ώρα της πυρκαγιάς το όπλο μαζικής καταστροφής, το γνωστό μας κουκουνάρι, για να πολλαπλασιάσει, χωρίς καμία αιδώ, την καταστροφή. Όπως ίσως γνωρίζετε, το κουκουνάρι, όταν πάρει φωτιά, δεν κάθεται να καεί ήσυχα πάνω στο μητρικό δέντρο, αλλά πετάγεται σαν οπλοβομβίδα δεκάδες μέτρα μακριά προκαλώντας τον όλεθρο σε άλλα δέντρα, σε αυτοκίνητα, σπίτια, αυθαίρετα και νόμιμα (δεν κάνει καμία διάκριση, σε αντίθεση με τις Πολεοδομίες της χώρας)
Γι αυτό η λύση είναι μία: Να κηρύξουμε ανηλεή πόλεμο στο πεύκο! Προτείνω στην κυβέρνηση να ξεκινήσει ΤΩΡΑ το ξερίζωμα όλων των πεύκων της Αττικής (σε πρώτη φάση) και στη θέση τους να χτίσει ωραιότατες μεζονέτες, αφού αυτή είναι η πρωταρχική ανάγκη του μέσου Έλληνα! Για να υπάρξει μάλιστα και σύνδεση με το παρελθόν καλό θα ήταν τα πυροσβεστικά αεροπλάνα (που έτσι κι αλλιώς δεν θα έχουν αντικείμενο, αφού δεν θα υπάρχει πλέον δάσος για να καεί) να ψεκάζουν το πρώην δάσος με κολώνια πακοραμπάν με άρωμα πεύκο. Έτσι και θα έχεις την αίσθηση ότι βρίσκεσαι σε πευκοδάσος και δεν θα έχεις τα ενοχλητικά πεύκα μέσα στα πόδια σου.
Για να μην εκλείψει όμως τελείως το πράσινο από τη χώρα θα πρότεινα το 1/3 των νέων μεζονετών να αφεθούν να ρημάξουν για κάποια χρόνια. Η πολύτιμη εμπειρία από τα Ολυμπιακά Ακίνητα που αφέθηκαν να ρημάζουν επί μία 5ετία μας δείχνει το δρόμο. Η εγκατάλειψη των κτιρίων δημιουργεί με το χρόνο χαμηλή βλάστηση που δεν χρειάζεται φροντίδα (αγριόχορτα, βρύα, λειχήνες κλπ). Επίσης εμπλουτίζεται και η πανίδα κυρίως με έντομα και τρωκτικά, τα οποία (όπως θα έχετε δει στα ντοκιμαντέρ του ΣΚΑΙ) παίζουν σημαντικότατο ρόλο στο οικοσύστημα και όχι μόνο τα αγαπημένα σας σκιουράκια και ελαφάκια, που μάθατε να συμπαθείτε από τις πολλές παραγωγές του Disney που έχετε δει στη ζωή σας.
Θα με ρωτήσετε ευλόγως: Και το διοξείδιο του άνθρακα; Το οξυγόνο που προσφέρουν τα δέντρα; Εδώ είναι που πρέπει να στηθεί το μεγάλο μελλοντικό project. Αφού ο μέσος πολίτης εδώ και χρόνια, με την πολύωρη παρακολούθηση τηλεοπτικών σκουπιδιών και με τη συνεχή συναλλαγή με την εξουσία κατέστη φυτό, γιατί να μην καλέσουμε τους καλύτερους επιστήμονες του κόσμου, ώστε με μια μικρή παρέμβαση στο DNA των πολιτών να τους «προικίσουν» με τις ιδιότητες των δέντρων: Να απορροφούν το διοξείδιο του άνθρακα και να προσφέρουν οξυγόνο!
Γιατί το μεγαλύτερο και σημαντικότερο φυτό στο δυτικό πολιτισμό είναι ο άνθρωπος! Και είναι ικανός για όλα…

Με το ένα πόδι στη θάλασσα!

Περιμένω τις διακοπές με την ανυπομονησία ενός μικρού παιδιού. Και λίγο πριν φύγω αρχίζουν να περνάνε από το μυαλό μου δεκάδες καλοκαίρια, οι εικόνες τους, οι μυρωδιές τους… κάποια στιγμή νοιώθω και την ενόχληση της αρμύρας στην πλάτη χωρίς να έχω πλησιάσει ακόμα τη θάλασσα.
Δεν ξέρω αν τα καλοκαίρια έχεις πιο έντονη την επιθυμία να γίνεις παιδί, νομίζω όμως ότι οι μνήμες του καλοκαιριού «γράφουν» πιο έντονα, όπως τα παιδικά καλοκαίρια στη Χαλκιδική με τα γδαρμένα γόνατα απ’ τις βουτιές και τις κόντρες με τα ποδήλατα. Τα πανιασμένα δάχτυλα από τις ατέλειωτες ώρες στη θάλασσα.
.Τα αρώματα των αντηλιακών, ανάκατα με τη μυρωδιά από τις φλούδες του καρπουζιού και το ψήσιμο των γεμιστών που σε μισή ώρα θα είναι έτοιμα.
Η πρώτη σου ερωτική εμπειρία στα αγγλικά, με τους πιτσιρικάδες να παίρνουν μάτι ερήμην σου την ερωτική σου απειρία.
Το πρώτο ελεύθερο κάμπινγκ στη Σάρτη μαζί με τον πρώτο μεγάλο έρωτα. Πράσινα νερά και πράσινες παγωμένες μπύρες.
Το onerdose ξφία στη Μήλο, μόνοι οι δυο σας στη σπηλιά του Παπάφραγκα,
Τα τραγανά αγγλικά του σερβιτόρου- εραστή στη Σίφνο
Η όμορφη Μαρία στη Σέριφο να κοιτάει απορημένη να τη φωνάζουν από το καράβι. Κονσέρβα και ψωμί για να μείνεις μία ακόμα μέρα στη Σαντορίνη,
Ο μελαγχολικός γυμνισμός στη Βόρεια Εύβοια
«Γιώτινγκ» με τον Γιάννη στην Τζιά.
Τηγανιτά platanos και πιράνχας πριν το ηλιοβασίλεμα στον Αμαζόνιο. Ο Σταυρός του Νότου στα μάτια σου και όχι μόνο στα τραγούδια.
Τα κρουστά στο γλέντι του γάμου με θέα τη βραδινή Τύνιδα και το μυαλό σου καρφωμένο κάπου στη Φιλοθέη.
Ένα μαγικό βράδυ στην Αντίπαρο, όταν πίστεψες ότι φτάνει ένα βράδυ για να αλλάξουν τα πάντα
Μπάνιο στην παγωμένη Βαυαρική λίμνη και τελετή έναρξης των Ολυμπιακών στα γερμανικά.
Η εκκωφαντική σιωπή που συμμάχησε ανίερα με την επίμονη υγρασία του Νείλου ένα βράδυ στο Κάιρο.
Χαλάρωση, αλλά και παναντολ για τις ημικρανίες και κρέμες για εγκαύματα στο κάμπινγκ στο Κριαρίτσι.
Η μόνη μάλλον αταίριαστη μυρωδιά για την καλοκαιρινή μνήμη ήταν η περσινή, που πέρασε με σοβάδες και ασβέστες να ανακαινίζουν το σπίτι και να βγάζουν απαγορευτικό για οποιαδήποτε παραλία.
Φέτος επιστρέφω στη θάλασσα
Να μην ξεχάσω τον αφρό ξυρίσματος και τα γυαλιά ηλίου (όπως κάνω πάντα)
Καλές διακοπές!!!